18-02-06

Hoe word ik één van Prieeltjes' literaire helden? Een illustratie.

 

Een korte inleiding:

 

 

Saïdjah en Adinda hebben al van kindsbeen af een speciale band,

toen ze nog baby's waren hadden hun families reeds hun huwelijk bezegeld en onclichématig waren deze twee hier wel heel gelukkig mee.

De ultieme ontmoetingsplek van de twee geliefden is onder een oude boom op een heuvel in een veld, iets buiten het dorp.

Clichématig, daarentegen, slaat het noodlot toe en door financiële tegenslagen is Saïdjah genoodzaakt om in de grote stad te gaan werken om zijn familie te onderhouden.

Hij belooft echter aan Adinda dat wanneer hij terugkomt, over exact zesendertig manen, hij met haar zal huwen.

 

De weg terug van( en naar uiteraard ook) de stad is lang, als enige afleiding zingt Saïdjah liedjes die hij zelf verzint:

 

Saïdjah's zang.

 

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb de grote zee gezien aan de Zuidkust, toen ik daar was met mijn vader, om zout te maken.
Als ik sterf op de zee, en men werpt mijn lichaam in het diepe water, zullen er haaien komen.
Ze zullen rondzwemmen om mijn lijk, en vragen: ‘wie van ons zal het lichaam verslinden, dat daar daalt in het water?’

 

Ik zal ‘t niet horen.

 

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb het huis zien branden van Pa-Ansoe, dat hij zelf had aangestoken omdat hij mata-glap was.
Als ik sterf in een brandend huis, zullen er gloeiende stukken hout neervallen op mijn lijk.
En buiten het huis zal een grote geroep zijn van mensen, die water werpen om het vuur te doden.

 

Ik zal ‘t niet horen.

 

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb den kleinen Si-Oenah zien vallen uit de klapa-boom, toen hij een klapa plukte voor zijn moeder.
Als ik val uit een klapa-boom, zal ik dood neerliggen aan den voet, in de struiken, als Si-Oenah.
Dan zal mijn moeder niet schreien, want zij is dood. Maar anderen zullen roepen: ‘zie, daar ligt Saïdjah!’ met harde stem.

 

Ik zal ‘t niet horen.

 

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb het lijk gezien van Pa-Lisoe, die gestorven was van hogen ouderdom, want zijn haren waren wit.
Als ik sterf van ouderdom, met witte haren, zullen de klaagvrouwen om mijn lijk staan.
En zij zullen misbaar maken als de klaagvrouwen bij Pa-Lisoe’s lijk. En ook de kleinkinderen zullen schreien, zeer luid.

 

Ik zal ‘t niet horen.

 

Ik weet niet waar ik sterven zal.

Ik heb velen gezien te Badoer, die gestorven waren. Men kleedde heb in een wit kleed, en begroef hen in den grond.
Als ik te sterf te Badoer, en men begraaft mij buiten de desa, oostwaarts tegen den heuvel, waar het gras hoog is…
Dan zal Adinda daar voorbijgaan, en de rand van haar sarong zal zachtkens voortschuiven langs het gras…

 

Ik zal het horen.

 

(Multatuli, 1820-1887)

 

Uit: Multatuli, Max Havelaar.

 

 

 

01:55 Gepost door Prieeltje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-02-06

Valentijn met Prieeltje

 

 

  *  Lekker gaan eten

{met de flair-bon :p}

in restaurant Fez waar zich het mij voordien onbekende fenomeen van overdosis olijven voordeed.

Dat het lekker was{behalve na een tijdje de olijven, dan}

moest ik er maar bij nemen...

 

 

Maar als snel genoeg

{eigenlijk al van voor we binnen waren} 

ontdekete Kulderzipken-lief dat we maar net genoeg geld bij hadden

voor maar één extra drankje...

U moet weten dat er geen dorstiger wezens bestaan dan Kulderzipken en ik

na ons volgen de vampiers.

We besloten de uitdrogingsverschijnselen voor te zijn en ons achtereenvolgens bankautomaatwaarts en richting café te vervoegen.

 

Het caféplan is niet helemaal tot zijn uitwerking  gekomen daar de garcon ons volledig negeerde 

{ja u mag dat gerust weten: het wittekerke-café aan de UGC in Antwerpen}

 

 

  *    Zelfs toen onze assistent-valentijnvieders zich bij ons aansloten bleek dat nog geen aanleiding te geven tot het opmerken van al die dorstigheid die ons

{lees: mij}

intussen overvallen had.

Wanhopig stortte ik mij dan maar op de cola en de

{ jawel ik ben mij bewust van de ironie} zoute popcorn uit de UGC-shop die, na de benzineprijzen, bovenaan de lijst staat van oorzaken van het stijgen van de index.

 

 

  *   Dan naar de film met mede-tortelduifjes:

Tinne en Jérö:

 

 

 

Iets minder romantische keuze, maar toch enorm spannend {en heel mooi!}:

The chronicles of Narnia:

 

 

{jawel: hij heeft ook haar op zijn rug }

 

Ik heb nog niet het genoegen mogen hebben om één van de Harry Potters te mogen aanschouwen,

maar als tegenhanger kan Narnia onmogelijk onderdoen!

{alleen al om het feit dat Disney-films mijn grootste bron van jeugdsentiment zijn, van wie niet trouwens?}

 

  *    En daarna lekker romantisch in slaap vallen op de zetel :p

..Om een paar uur later wakker te worden met een enorm pijnlijke blaas van al dat vocht dat zich op claustrofobische wijze een uitweg uit mijn blaas wilt banen.

 

 

 

00:37 Gepost door Prieeltje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-02-06

Valentijn met Freud

 
 
 
 
 
 
 

23:32 Gepost door Prieeltje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-02-06

Als jullie het niet goed vinden, ik heb nog twee weken om hem om te ruilen!:o)

Aangezien ik nog tot vijf uur rond heb lopen twijfelen en de koopdaad zich pas om zes uur heeft kunnen voltreken, heb ik dus nog niet het genoegen gehad veel fotootjes te kunnen nemen...

En daar Kulderzipken-lief bovendien snel genoeg had van het constant geviseerd-zijn{en mijn konijntje ook} ben ik op de koop toe genoodzaakt geweest mij te richten op mijn appartementje

Al moet ik zeggen dat ht een uitstekend model was

 

  Jawel:allemaal Ikea!
 
 
 
 
  Mijn grootste trots: mijn luster!
Gevonden op een rommelmarkt in Brussel,
ik heb er zelfs de vele niewsgierige blikken op de trein{vooral toen ik bij het opstappen over het trapje viel door de enorme doos die mijn zicht belemmerde } en in Bozar{jawel het museum}
voor moeten trotseren!
maar het was het allemaal dubbel en dik waard, zoals je kan zien!

 

02:18 Gepost door Prieeltje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-02-06

Van moe door examens naar uitslapen en terug naar moe door te vieren

Het is zo ironisch als het klassiek is:

 

eerst uitkijken naar het einde van de examens zodat je eindelijk kan uitrusten en allemaal leuke dingen kan doen

en als je die dingen hebt gedaan,

te moe

zijn om nog leuke dingen te kunnen doen...

{zoals bloggen dus, bijvoorbeeld}

 

Dat is dus wat ook Prieeltje overkwam..tot ik plots besefte dat het morgen al een week geleden was dat ik van het juk der examens verlost was...

een golf van diepe schaamte overviel me...

{maar toch ook wel blij met de bevestiging dat ik toch geen internetverslaafde bleek te zijn: de vraag die mij gedurende de examenperiode op exponentiële wijze teisterde}

En zo belandde ik wederom in mijn kleine kamertje, waar de geur van examestress en angstzweet nog steeds ten volle op te snuiven viel{en valt} ,

en heb ik al een pak schaamte van me af getypt zonder eigenlijk al te veel te zeggen.

 

Wat heb ik eigenlijk te zeggen?

Ontmoedigend veel...

{ik ben namelijk de koningin van het in het detail treden}

 

maar bovenaan de mijn vertel-hiëarchie prijkt toch wel het feit dat ik mijzelf morgen eindelijk een digitaal fototoestel aan ga schaffen!

{dit mede veroorzaakt door het feit dat ik na maanden geduldig wachten

en het vol onmacht toekijken op geklungel van bepaalde federal instellingen

eindelijk mijn studiebeurs heb gekregen!!!}

Wil de ironie toch wel dat ik hier eigenlijk bitter weinig over te vertellen heb,

daar ik:

1} nog niet weet welk model ik ga nemen{enige suggetsties zijn altijd welkom!}

2} nog niet in het bezit ben van het desbetreffende toestel en daarbij de broodnodige gespreksstof ontbreekt

3}het toch wel té ironisch is om over een digitaal fototoestel te vertellen zonder beelden om het verhaal te vergezellen.

{hoe heb ik ooit kunnen overleven zonder?}

 

Maar ik wou toch al eens komen stoeffen

{blijkbaar}

 

Bereidt jullie al maar voor op een heuse beeldenstorm bij mn volgende post!

 

 

 

00:40 Gepost door Prieeltje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |