Prinses Prieeltje

Op 19 april moet het binnen zijn.
Tot het zo ver is, slijt ik mijn dagen door binnenshuis weg te kwijnen uit stress en Schrijfangst.
{bleek het nog iets te zijn dat daadwerkelijk bestaat ook}
Bovendien maakt een tekort aan het, paradoxaal genoeg, momenteel overvloedig te verkrijgen zonlicht, dat ik een ernstige kans maak voor het oplopen van osteomalacie.
{Ik voel het.}
En dit alles speelt zich af ergens op het einde van de negentiende eeuw, waar ik mij, mentaal, zo goed als permanent bevind.

Dat het daar toen allemaal nog niet zo slecht was zal ik niet alleen op 19 april bewijzen,
maar ook hier
en nu
voor u.

Ziehier en aanschouw Herman Gorter:
{Verkreeg zijn faam met "Mei", maar we waren nog maar april :o)}

{Prent: "Vanité" ,
en uiteraard niet Herman Gorter
Door Jan Davidsz Van Heem}

IK zat toen heel stil te werken,
de boeken waren als zerken
voor me, ik wist wel wat
elk graf in zich had.

Mijn lijf zat daar in een kamer,
boomtakken voor het raam er
heenkropen en weer, vervelend,
met groene bladen al geelend.

Mijn oogen zagen verwonderd
naar 't buitenlicht, maar zonder 't
zelf te weten wat of
hun licht oppervlak trof.

0 mijn hart was toen zoo hongerig,
zoo angstig en zoo verlangerig,
zoo droog en het regende niet,
en elke dag ging te niet.

Ik zat in die lichte dagen --
mijn hart hield nooit op te jagen --
ik zat te zien en te werken,
alles was m' als doodzerken

Herman Gorter - Verzen, 1890

Er was eens een bootje

Klein, gezellig, leuk en veilig

Zoals het was gemaakt,

door zijn solide bemanning.

En zo vaarden zij al een jaar rond

En ze namen zich voor dat ze er altijd in zouden blijven varen

Ze gingen ermee op wereldreis

En ze vaarden wel
overal

Van vrolijk kabbelende beekjes

tot windvolle wateren

naar mooie momenten

en diepe emoties

Ze sloegen stoere zeemanspraat uit,

hadden erotische gesprekken als waren ze zeemeerminnen

En met kaart en al

Hadden zij een schat gevonden

Maar dan werd het boottochtje

De Grote Zeilrace

en toen werd ik,

met de tegenwind in de zeilen,

afgescheept.

Ik had u sneller verwacht hier, maar ik ben blij dat je er toch bent geraakt!
Heb je het een beetje gemakkelijk gevonden? ;o)

In ieder geval, hierbij een kleine beloning van mijnentewege!
{en een dikke proficiat!}

 

 

Voor de andere lezers, een kleine poll:
hoeveel heeft de persoon op de foto gedronken op het moment van de opname? *
* Uit te drukken in glazen vodka :)

 

{en niet die van VTM dus}

Ten gevolge van een tragisch gebrek aan eigen creativiteit en/of bewonderenswaardig talent,
stel ik jullie nog maar eens voor aan een zoveelste voorwerp van mijner bewondering, desalniettemin niet onderdoende voor de vele voorgangers, mét bovendien, Dames en Heren: een mysterieus kantje!

Deze lettergoochelaar blijft liefst van al verscholen in de sluier van de anonimiteit, dus bij deze, volgende waarschuwing:
In tegenstelling tot mijn vorige post is het dus NIET de bedoeling het mysterie op te lossen
{maar die gestolen live vrouw daarentegen, mag u wel nog steeds terugbrengen :o)}

Verder wil ik ook zeker mijn andere poëziesterren niet in de schaduw zetten, maar die hebben al een blogje dat aan hun lyrische uitspattingen is gewijd!

Ik laat U niet langer in spanning:

Houd van mij.         

Gij

Die nu door mij

Onbekend en onbemind deze woorden leest.

Gij bron van frustratie.   

Ik kén u niet.

Het dondert in mijn hoofd, mijn hart ik ben

Een brok rusteloze energie.
Dit papier, leven – en gedachteloos

Maakte ik tot psychologisch studie

Object.

Een open raam, een tipje van de

Sluier voor u op getild. Toe

Voélt met mij mee

Bént mij.

Laat mijn woorden u

Bewegen. Blijft niet

onverschillig ik

Toon u hier mijn kwetsbare, mijn

Ik.

Wie volgende foto weet te lokaliseren kan hier een frisse pint, cola of chocomel verdienen!*

* of een cd van John Legend moest ge u persé willen mispakken

Een meisje

Ze wacht.
Nee, denkt ze, ik wacht niet,
ik dans.

Ze danst,
ze danst met lange, ranke passen,
langzaam en aandachtig,
ze houdt haar ogen dicht,

ze danst door deuren en door ramen
en door lange lankmoedige dagen-
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer-

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt,
denk ze: Ik?
ik val niet, ik dans.

Tintelbel en Nellebel op de beachparty in Lier

Toon Tellegen
Uit: Kruis en munt

{Stiekem hoop ik dat je ook vrijdag mee komt dansen op het Boombal!;) Maar dat geldt ook voor iedereen hoor!}

Na een inspirerend MSN-gesprek in combinatie met een cursus filosofie, stond ik voor het raadsel:

Als we kunnen stellen dat mensen die in het verleden leven altijd naar het ongelukkige neigen,
leven mensen met een positieve{re} levensvisie dan in het heden of de toekomst?
Of kan je stellen dat mensen die in de toekomst leven dat doen omwille van hun ongunstige situatie in het heden of projecteren ze hun gelukkig-zijn ook op de toekomst?

Wie weet maken jullie ook wel de ironische conclusie:
"ja ik ga meer in het heden beginnen leven!" :)

...Dacht ik zo
en daarom heb ik in afwachting van een post-opwelling
{hoewel ik niet verwacht dat het voor elk moment zal zijn :)} 
alvast mijn blog een beetje veranderd!

 

...en daarom besloot ik maar om, volledig inspiratieloos, toch al maar iets te komen posten!

Ik zou julie dan ook kunnen opzadelen met alles op te sommen wat ik allemaal gedaan heb tijdens mijn lange afwezigheid, maar ik vrees dat het zelfs mijzelf niet kan boeien :o)

Wat ik wel te verkondigen heb, is dat de weg vanaf heden een gevaar meer telt: Prieeltje heeft haar rijbewijs gehaald!!!

{voor wie het nog niet zou geweten hebben :p}

Na 20uur rijles met de rijschool, bloed, zweet en vooral tranen, een geduldige begeleider, een heel, héél sympathieke examinator en een ongelofelijk lieve moeder, ben ik eindelijk mogen promoveren tot een officieel gevaar op de weg!:o)

Moeders: hoed uw kinderen, voetgangers, fietsers en automobilisten: neem de bus!
Zeg niet dat u niet gewaarschuwd was!:o)

En met deze fijne gedachte kruip ik maar eens onder de wol!
{hoewel er met dit weertje niet veel wol meer aan te pas komt}

Ik hoop dat mijn nieuwe blogje een beetje in de smaak valt, want zelf ben ik er nog niet helemaal door obertuigd, maar voorlopig zullen we het hiermee moeten stellen!
{tenzij jullie mij massaal de big brotherblog willen aanraden, uiteraard!:)}

Helaas, helaas, ik ben helemaal niet aan het profiteren van mijn semi-vrijgezellenleven,

{hoewel ik niet ga ontkennen dat er nog niet enig vieren aan te pas is gekomen}

het is een 15 bladzijden-lange paper

{en het bijbehorend opzoekwerk} 

tegen het einde van deze maand die mij van het bloggen afhoudt.

{en daar bovenop een dubbel rampzalige writers' block }

Dus raapte ik het beetje inspiratie dat ik nog over had bijeen en dacht:

"Ik zou Prieeltje niet zijn als ik het toch niet eens een keertje kwam proberen!"

Want dat is namelijk mijn motto tegenwoordig:

Wanneer ik iets wil, hoe onmogelijk het ook lijkt;

het toch proberen te doen!

Het zit zo dat ik te vaak denk:

"Nee, dat doe ik toch maar niet hoor"

{ en voel me dan vervolgens verschrikkelijk saai }

om er daarna nog uren, dagen, of zelfs jaren over te piekeren,

zoals uit volgend voorbeeld blijkt:

toen ik 11 was

{ ja,lach maar! }

wou ik dolgraag toneel gaan doen, ik en mijn vriendinnetjes speelden de hele tijd toneeltjes op de speelplaats en ik vond dat fan-tas-tisch gewoon,

aangezien ik in die tijd nog geen last had van mijn

"nee-ik-doe-het-toch-maar-niet"-syndroom"

heb ik mij toen ook daadwerkelijk ingeschreven bij het toneel,

ik vond het geweldig

{overigens was ik ook nog niet al te bescheiden daar ik mij herinner mijzelf toch wel bijzonder goed te vinden }

spijtig genoeg ben ik ermee  gestopt toen ik naar "de grote school"ging,

die een eindje van mijn stadje vandaan lag

en ik vreesde geen tijd meer te hebben voor dat toneel...

Intussen zijn we 9 jaar verder,

ik heb nog steeds geen tijd,

ik ben tot het besef gekomen dat ik voor geen meter kan acteren

{"ik doe het gewoon heel graag!"},

het lef dat ik had destijds om mijzelf onsterfelijk belachelijk te maken is intussen volledig in rook opgegaan.

Maar toch:

heb ik het besloten: dit jaar in september, tijd of niet,

schrijf ik mij in,

in een klein theatergezelschapje

{hopelijk zijn er daar ook nog andere minder getallenteerde zielen zodat ik minder opval daar }

en ik zal het tof vinden!

En het beste van al, ik zal eindelijk van dat eeuwige knagende gevoel van spijt vanaf zijn:

ik zal eindelijk mijn droom achternagaan!

Het klinkt mischien maar idioot, het is uiteindelijk maar een stomme hobby,

waar ik niet eens goed in blijk te zijn,

maar intussen is het al bijna een principekwestie geworden voor mij .

En vanaf nu is dit dan ook mijn nieuwe motto:

Jaag je dromen na! In plaats van er de rest van je leven over te blijven piekeren!

Doe niet iets niet waar je de rest van je leven

{of in elk geval toch voor een lange tijd}

spijt van zal hebben

{want jawel, ironisch genoeg zie je zulke situaties altijd al van mijlenver aankomen}

En ik raad jullie aan hetzelfde te doen!

Andere dromen die ik vastbesloten ben na te jagen zijn:

{kwestie dat jullie erop toe kunneen zien dat ik hier een en ander voornemen nakom, je weet maar nooit met mij }

* zoals u al kon zien aan uw rechterzijde: een reisje naar India

* minstens een semester gaan studeren in het buiteland {bij voorkeur Barcelona}

* ik wil de wereld zien!

{moest dat nog niet duidelijk geweest zijn uit voorgaande...}

en het liefst nog rondtrekkend per rugzak!

{diegenen die mij kennen slaan plat achterover en hopen dat zij niet het slachtoffer zijn dat die hel mee door zal moeten maken;

op momenten als deze ontstaat er meestal het misverstand dat zo een tripje met mij op "a living hell" uit zou draaien, maar diegenen die mij kennen weten ook dat ik des te onvoorspelbaarder uit de hoek kan komen }

En dat brengt mij bij jullie;

wat zijn de dromen die jullie absoluut achterna willen gaan?

Deze zin is meteen ook de verklaring van mijn langdurige absentie;

het nakende vetrek van mijn liefje werd steeds nakender

en ik wou nog zo veel en lang mogelijk van zijn aanwezigheid kunnen genieten..

En zo geschiedde dan gisteren omstreeks 17uur:

hij vertrok met vliegtuig en al naar Zuid Afrika,

en voor een hele maand dan nog wel!

*de gelukzak!*

{ok, ok hij mag er dan wel zijn voor zijn studies, het is daar nog altijd minstens 20graden warmer dan hier :)}

Hier de voorgenoemde geluzak, zich aan het bedienen van een afscheidskus van jewelste!

 

 

 

Een korte inleiding:

Saïdjah en Adinda hebben al van kindsbeen af een speciale band,

toen ze nog baby's waren hadden hun families reeds hun huwelijk bezegeld en onclichématig waren deze twee hier wel heel gelukkig mee.

De ultieme ontmoetingsplek van de twee geliefden is onder een oude boom op een heuvel in een veld, iets buiten het dorp.

Clichématig, daarentegen, slaat het noodlot toe en door financiële tegenslagen is Saïdjah genoodzaakt om in de grote stad te gaan werken om zijn familie te onderhouden.

Hij belooft echter aan Adinda dat wanneer hij terugkomt, over exact zesendertig manen, hij met haar zal huwen.

De weg terug van( en naar uiteraard ook) de stad is lang, als enige afleiding zingt Saïdjah liedjes die hij zelf verzint:

Saïdjah's zang.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb de grote zee gezien aan de Zuidkust, toen ik daar was met mijn vader, om zout te maken.
Als ik sterf op de zee, en men werpt mijn lichaam in het diepe water, zullen er haaien komen.
Ze zullen rondzwemmen om mijn lijk, en vragen: ‘wie van ons zal het lichaam verslinden, dat daar daalt in het water?’

Ik zal ‘t niet horen.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb het huis zien branden van Pa-Ansoe, dat hij zelf had aangestoken omdat hij mata-glap was.
Als ik sterf in een brandend huis, zullen er gloeiende stukken hout neervallen op mijn lijk.
En buiten het huis zal een grote geroep zijn van mensen, die water werpen om het vuur te doden.

Ik zal ‘t niet horen.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb den kleinen Si-Oenah zien vallen uit de klapa-boom, toen hij een klapa plukte voor zijn moeder.
Als ik val uit een klapa-boom, zal ik dood neerliggen aan den voet, in de struiken, als Si-Oenah.
Dan zal mijn moeder niet schreien, want zij is dood. Maar anderen zullen roepen: ‘zie, daar ligt Saïdjah!’ met harde stem.

Ik zal ‘t niet horen.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb het lijk gezien van Pa-Lisoe, die gestorven was van hogen ouderdom, want zijn haren waren wit.
Als ik sterf van ouderdom, met witte haren, zullen de klaagvrouwen om mijn lijk staan.
En zij zullen misbaar maken als de klaagvrouwen bij Pa-Lisoe’s lijk. En ook de kleinkinderen zullen schreien, zeer luid.

Ik zal ‘t niet horen.

Ik weet niet waar ik sterven zal.

Ik zal het horen.

(Multatuli, 1820-1887)

Uit: Multatuli, Max Havelaar.

  *  Lekker gaan eten

{met de flair-bon :p}

in restaurant Fez waar zich het mij voordien onbekende fenomeen van overdosis olijven voordeed.

Dat het lekker was{behalve na een tijdje de olijven, dan}

moest ik er maar bij nemen...

Maar als snel genoeg

{eigenlijk al van voor we binnen waren} 

ontdekete Kulderzipken-lief dat we maar net genoeg geld bij hadden

voor maar één extra drankje...

U moet weten dat er geen dorstiger wezens bestaan dan Kulderzipken en ik

na ons volgen de vampiers.

We besloten de uitdrogingsverschijnselen voor te zijn en ons achtereenvolgens bankautomaatwaarts en richting café te vervoegen.

Het caféplan is niet helemaal tot zijn uitwerking  gekomen daar de garcon ons volledig negeerde 

{ja u mag dat gerust weten: het wittekerke-café aan de UGC in Antwerpen}

  *    Zelfs toen onze assistent-valentijnvieders zich bij ons aansloten bleek dat nog geen aanleiding te geven tot het opmerken van al die dorstigheid die ons

{lees: mij}

intussen overvallen had.

Wanhopig stortte ik mij dan maar op de cola en de

{ jawel ik ben mij bewust van de ironie} zoute popcorn uit de UGC-shop die, na de benzineprijzen, bovenaan de lijst staat van oorzaken van het stijgen van de index.

  *   Dan naar de film met mede-tortelduifjes:

Tinne en Jérö:

 

 

Iets minder romantische keuze, maar toch enorm spannend {en heel mooi!}:

The chronicles of Narnia:

 

 

{jawel: hij heeft ook haar op zijn rug }

 

Ik heb nog niet het genoegen mogen hebben om één van de Harry Potters te mogen aanschouwen,

maar als tegenhanger kan Narnia onmogelijk onderdoen!

{alleen al om het feit dat Disney-films mijn grootste bron van jeugdsentiment zijn, van wie niet trouwens?}

 

  *    En daarna lekker romantisch in slaap vallen op de zetel :p

..Om een paar uur later wakker te worden met een enorm pijnlijke blaas van al dat vocht dat zich op claustrofobische wijze een uitweg uit mijn blaas wilt banen.

 

 

 

Aangezien ik nog tot vijf uur rond heb lopen twijfelen en de koopdaad zich pas om zes uur heeft kunnen voltreken, heb ik dus nog niet het genoegen gehad veel fotootjes te kunnen nemen...

En daar Kulderzipken-lief bovendien snel genoeg had van het constant geviseerd-zijn{en mijn konijntje ook} ben ik op de koop toe genoodzaakt geweest mij te richten op mijn appartementje

Al moet ik zeggen dat ht een uitstekend model was

  Jawel:allemaal Ikea!

 

 

 

 

  Mijn grootste trots: mijn luster!

Gevonden op een rommelmarkt in Brussel,

ik heb er zelfs de vele niewsgierige blikken op de trein{vooral toen ik bij het opstappen over het trapje viel door de enorme doos die mijn zicht belemmerde } en in Bozar{jawel het museum}

voor moeten trotseren!

maar het was het allemaal dubbel en dik waard, zoals je kan zien!

 

Het is zo ironisch als het klassiek is:

eerst uitkijken naar het einde van de examens zodat je eindelijk kan uitrusten en allemaal leuke dingen kan doen

en als je die dingen hebt gedaan,

te moe

zijn om nog leuke dingen te kunnen doen...

{zoals bloggen dus, bijvoorbeeld}

Dat is dus wat ook Prieeltje overkwam..tot ik plots besefte dat het morgen al een week geleden was dat ik van het juk der examens verlost was...

een golf van diepe schaamte overviel me...

{maar toch ook wel blij met de bevestiging dat ik toch geen internetverslaafde bleek te zijn: de vraag die mij gedurende de examenperiode op exponentiële wijze teisterde}

En zo belandde ik wederom in mijn kleine kamertje, waar de geur van examestress en angstzweet nog steeds ten volle op te snuiven viel{en valt} ,

en heb ik al een pak schaamte van me af getypt zonder eigenlijk al te veel te zeggen.

Wat heb ik eigenlijk te zeggen?

Ontmoedigend veel...

{ik ben namelijk de koningin van het in het detail treden}

maar bovenaan de mijn vertel-hiëarchie prijkt toch wel het feit dat ik mijzelf morgen eindelijk een digitaal fototoestel aan ga schaffen!

{dit mede veroorzaakt door het feit dat ik na maanden geduldig wachten

en het vol onmacht toekijken op geklungel van bepaalde federal instellingen

eindelijk mijn studiebeurs heb gekregen!!!}

Wil de ironie toch wel dat ik hier eigenlijk bitter weinig over te vertellen heb,

daar ik:

1} nog niet weet welk model ik ga nemen{enige suggetsties zijn altijd welkom!}

2} nog niet in het bezit ben van het desbetreffende toestel en daarbij de broodnodige gespreksstof ontbreekt

3}het toch wel té ironisch is om over een digitaal fototoestel te vertellen zonder beelden om het verhaal te vergezellen.

{hoe heb ik ooit kunnen overleven zonder?}

Maar ik wou toch al eens komen stoeffen

{blijkbaar}

Bereidt jullie al maar voor op een heuse beeldenstorm bij mn volgende post!

...In één zin te horen wil krijgen,

dan zal het over vakantie moeten gaan, ja!!!

Het is officieel: Prieel is het studeren meer dan beu!!

Ondanks de twee vorige examens die voor de verandering wel ok waren { }

[ --> jaja, u leest dat goed: het onmogelijke examen des Middeleeeuwen is goed gegaan!!! ]

ben ik duidelijk niet van plan om mn voorlaatste examen{maandag!!!}tot een goed einde te berngen {prieel heeft vandaag namelijk nog maar 10 blz geleerd, en nee, ze weet niet wat ze wél gedaan heeft  }

En steeds die wederkerende vraag: wat is er met mijn zelfdiscipline toch gebeurd???

Gewoonweg weggelopen alsof het een huisdier was...

{lang leve de melige toer!  }

Maar om mezelf en julie wat op te vrolijken, heb ik voor ons:

Een Garfield!!!!!!!!!!!!!!!

{werkt elke keer }

Nog even geduld:

morgenavond ben ik van mijn onmogelijk dikke cursus middeleuwen ( voorlopig  ) vanaf

en dan heb ik weer een beetje tijd om wat te posten

Nog even

volhouden

dus!

Nee hoor, het word niet allemaal teveel voor Prieel,

eerder te weinig....tijd dan!

Even een kort samenvatting: m'n examen was niet al te best en dat kwam grotendeels omdat ik uren heb lopen panikeren en bellen omdat ik dacht er niet meer te komen

{uiteindelijk niet meer, nee:o)}

Maar daar heb ik mij inmiddels al over gezet, aangezien de voorgaande mentale voorbereiding{zie hierboven:)}

Verder heb ik dus verscheidene pogingen ondernomen eens deftig te beginnen studeren voor het vak dat ik maandag heb,

maar door m'n heldhaftige overmoedigheid is er nog niet veel van in huis gekomen{gelukkig bevind ik mij momenteel wél nog in de toestand waar ik alles nog compleet zie zitten! }

Wat ik dus wil zeggen, is: het zal weer eventjes duren eer ik jullie nog eens uitgebreid kan posten over mn hoofse leventje!

{woensdag heb ik alweer een examen!}

Maar ik hoop dat dit julie even hard troost als mij: over nog geen twee weken {en 5 examns verder :p} kan ik mn boeken eindelijk de open haard in kieperen!!{hypothetisch gezien dan, daar ik al één heraxamen heb:D}

Dit zaligmakende inzicht heb ik overigens te danken aan buurvrouw Jonckvrouw Anne die er spijtig genoeg nog iets minder goed voorstaat als ik!

Ik ga mij alvast eens beddebakwaarts begeven,

morgen weer een lange dag

{ik overweeg trouwens aan mn Kulderzipken te vragen om dat internet tijdelijk van mn bureauke te bannen!

Aangezien nu ook ik  Milo-symptomen begin te vertonen!:p}

Slaap zacht!

Het examen historische kritiek dinsdag nadert veel sneller dan ik ooit had durven panikeren!  

Dus de kans is groot dat jullie me eventjes zullen moeten missen maar ik zal mn best doen hoor! { ter compensatie kan u altijd terugvallen op de links aan uw respectievelijk linker- en rechterzijde, maar dit zonder over te lopen weliswaar :o)}

Het leuke was dat ik voor een take-home examen vandaag opzoekwerk moest doen in de seminariebibliotheek en zodoende mn sociale contacten met mn geschiedenisgenootjes nog eens kon bevorderen{ en ook nog even mn paniek  }

Haaaa het deed echt deugd al die leuke mensen nog eens te zien{en na een maand bijna onafgebroken isolatie ben je niet bepaald kieskeurig meer :D}! Ook het uitwisselen van examenstress en/of bibliografieën had een therapeutisch effect op ons.

Maar de beste therapie blijft ongetwijfeld de shop-therapie,{én pitta-therapie:)} en de beste periode daarvoor is ongetwijfeld de solden!!!

Dus heb ik mij vervolgens vol overgave de Meir op gesmeten!

Hoewel de twee belangrijkste criteria om ziekelijk te shoppen mij ontbraken{ tijd en geld} ben ik er toch in geslaagd een zekere schade te berokkenen ;)

En om mn dag helemaal geslaagd te maken:

de al eerder vermelde pitta-therapie!

Dit op een bedje van Tom Barman die duidelijk ook aan zijn dosis {therapie?} toe was en ik was weer helemaal klaar om er tegenaan te gaan!

En bij deze{en ter voorbereiding van laatstgenoemde daad} kruip ik dan ook tevreden in mn bedje bij mn prinsje dat nu waarschijnlijk weeral op de zetel in slaap is gevallen{en ik de verschrikelijke taak krijg om Het Duivelse Monster te zijn dat hem uit zijn Heilige Slaap durft te Wekken:)}

Nu ja, één van ons is alvast tevreden:)

En beste/geachte/eerwaarde{welke aanspreektitel vereist een "lord" eigenlijk??} Lord cms, ik ben helemaal geen kreng van een wijf:

{ongeacht wat mn exen ook mogen beweren, zij hebben daar geen verstand van! :) }ik ben het engelke:o)

Aangezien ik nog steeds lijd aan een chronisch gebrek aan spannende gebeurtenissen besluit ik nogmaals terug te vallen op factoren die mn leven in deze saaie dagen kleur geven,

ditmaal onder het motto:" Laten we nog eens reclame maken voor Mira!" {de mensen die mij kennen zijn nu al lang gevlucht}

Even kort: Mira heeft kleinkunst gevolgd aan de studio Herman Teirlinck , is dit jaar tweedes geworden op de Nekka nacht én heeft er de publieksprijs gewonnen

 én het is echt een schande dat ze nog steeds zo weinig gekend is!

Dus dacht ik zo, met mn volle200bezoekers, daar eens snel verandering in te brengen, zie!:)

Ze is moeilijk in een bepaald genre onder te brengen en heeft haar eigen stijl die iedereen wel kan bekoren!

En het feit dat ze in het nederlands zingt is taboebrekend! {of is het stigmabrekend?}

Dat ze goed is, is dus bij deze bewezen!

En om mijn bewondering nog meer te delen, dacht ik er gewoon maar ineens nog een liedje bij te smiijten ook!:o)

{Om het te horen kan je doorklikken naar haar site, en dat is aan uw linkerzijde ;)}

Ik ben een kreng van een wijf

alles gekregen

altijd meer

gewild

ze moeten mij

omarmen,

verwarmen,

mijn bakkes

krijgen ze niet stil!

...maar uw blik doet mij blozen, wie had dat gedacht?

Ik wil alleen uw adem

in mijn oor

elke nacht

Mijn engelke

gij doet mij geloven,

gij doet mij beloven:

"ik doen uwen afwas een leven lang!"

en ge lacht, en ge zegt:

"ge moet lief zijn voor het leven,

dan ist leven lief voor u"

ge zijt de god van mijn altaar, al wa ge zegt is waar

dus ik hou van heel de wereld vanaf nu

Gij houdt van mij

den tijd van de mirakels is nog nie voorbij

dus is er hoop voor mij...

Mijn engelke

gij doe mij geloven,

gij doe mij beloven:

"ik doen uwen afwas een leven lang"

mijn engelke

gij doe mij kotsen

ik sla u nog verrot

want

ik ben zo bang, zo bang

mijn engelke

ge hebt mij nix gegeven

uw gezicht was kurkdroog toen gij de kamer uitvloog...

mijn engelke,

mijn engelke

Ik ben een kreng van een wijf...

Als trouwe aanhanger ga ik dan ook naar haar concerten, uiteraard, hier in het cc De rits op het Kiel!{in Antwerpen}

Om de moeder van deze man te zien moet je maar eens bij Tiberius { http://hetgroteongenoegen.skynetblogs.be }gaan kijken!

Dit koppel speelt de hoofdrol in de reality-reeks 'a place in Spain' op vijf tv, waar ze een nieuw leven willen beginnen in Barcelona{waar ik ook zeker ooit wel eens zou willen wonen!}

maar los van dat zijn ze gewoon te gek om los te lopen!:o) Zeker is de moeite waard om te kijken dus!

{ondanks mijn principiële wijf tv boycot, waar ik wel eens een andere keer een epistel over zal beginnen:)}

De Grote Flair-astrologe {en al de rest van de busines eigenlijk ook} had er mij al

voor gewaarschuwd, zelfs mijn moeder {toevallig of niet, ook een goedgelovig schaap van het occulte} had het al meerdere malen in zaagvorm richting mijn hoofd geslingerd:

Ik droom te veel!

Ik droom over alles, over mn examens, mn toekomstige reizen, over gesprekken die nooit hebben plaatsgehad en ook nooit plaats zullen vinden, over koene ridders {die af en toe ook wél eens echt de werkelijkheid binnen komen gegallopeerd} en uiteraard de gesprekken met hen die nooit plaats zullen vinden{want die ben ik al vergeten tegen dat ik hen zie}, over de beroemdheid die ik verwerf vanwege mijn acteertalent, over mijn blog die boy-meets-girl van de troon stoot:o) , over plaatsen die ik bezoek, landen waar ik ga wonen, dingen die ik ga worden of ook helemaal niet, over dingen die ik nooit wil meemaken, over dingen die ik wil schreeuwen maar uiteindelijk niet durf...

En dat is dan nog maar het eerste wat in mij opkomt.

"Der Glückliche phantasiert nie, nur der Unglückliche" zei Freud dan wel eens, maar dat was enkel zodat we hem zouden kunnen tegenspreken.

Dromen is fantastisch! Alles wat je mee wil maken kan zomaar direct, en hoe het afloopt bepaal je zelf! Wil je dan toch eens weten hoe het in de werkelijkheid zou geschieden, dan kan dat even goed{en mischien zelfs nog beter :)} Het is de perfecte plaats om in te gaan schuilen als je dag weer helemaal tegensloeg{ik ben NIET ongelukkig :o)} en je kan hem helemaal terug beleven zoals je het had gewild....

Soms kan ik er zo in opgaan dat ik bij de gedachte eraan achteraf, mijzelf eraan moet doen herinneren dat het zich maar in mijn fantasie heeft afgespeeld vooraleer ik het superenthousiast aan iemand mee ga delen.

En toch...

Zou ik willen dat meer van die dromen werkelijkheid konden worden...

want ik kan alleen maar dromen dat ik ook de werkelijkheid kan veranderen ...

Sinds ik geen leven heb tijdens de blok en mijn boek zelfs interessanter is dan mijn leven, besloot ik dan maar daar wat leuks uit te halen!

Dit wist je nog niet:

* Thee bevat looizuur, dit is giftig en kankerverwekkend. Iedereen weet dat Engeland en Japan het grootste theeverbruik hebben, toch komt slokdarmkanker veel meer voor in Japan dan in Engeland. De reden: In Japan drinkt men zijn thee zuiver, in tegenstelling tot Engeland, waar ze melk( die neutraliserende proteïnen bevat) in hun thee doen!

* In ons halsgebied hebben we nog restanten van kieuwen( zgn kieuwbogen)

* Niemand kan tegen het geluid van krassende vingernagels tegen het schoolbord, dit is een universeel voorkomende reactie en is een overblijfsel van onze evolutie toen het gekras afkomstig was van de klauwen van een roofdier dat met zijn klauwen over een rotsblok of een boomstam kraste. Waar we blijkbaar een grote trauma aan over hebben gehouden :)

* Verliefde koppels hebben de neiging om veel en lange gesprekken te hebben met elkaar, dit komt voort uit Darwin's "Survival of the fittest": Men probeert hier zijn mentale fitheid aan te tonen. {de rest zal wel nog volgen ;o) }

* Wijnproeven vind zijn oorsprong in de oudheid, zo toonde de gstheer aan dat de wijn die geschonken werd niet vergiftigd was. {blijkbaar zijn er veel gevallen gekend waarbij een etentje de kans bij uitstek vormde om een rivaal uit te schakelen door vergiftiging}

* In verschillende eskimo-stammen lopen de man en vrouw vrijwel naakt rond in hun sneeuwhut, maar de vrouw al er zorgvuldig over waken dat een vreemde man haar tenen niet te zien krijgt { ik zou denken dat die allang afgevroren waren! :p }

* In India moet je altijd iets laten liggen op je bord wanner je bij iemand gaat eten, anders lijkt het alsof je niet genoeg hebt gekregen van je gastvrouw.

* In de tijd van Shakespeare bewaarde de vrouw een paar dagen een geschilde appel onder haar oksel om die vervolgens aan haar verloofde te geven. {Werd toen daadwerkelijk als iets positiefs ervaren!}

* Als een vegetariër honger heeft zal hij beginnen watertanden bij het zien van fruit en groenten, maar het aanzicht van vlees doet hem niets! {beetje voor de hand liggend, maar ik had er alvast nog niet bij stilgestaan!}

Ik denk dat dit wel zal volstaan voor vandaag, als ik morgen weer nix meemaak zal ik jullie er verder uit vertellen :o)

Maar voor het geval dat jullie geïntersseerd zouden geraken {en ook om ere te geven aan hij die ze toekomt}, hier de gegevens van het boek:

VERBEECK, Philippe, Inleiding tot de psychologische antropologie, Leuven, 2005

Ik ga alvast eens onder de wol kruipen,

want ik heb morgen nog een groot deel van dit beest te verslinden { en ik vrees dat dergelijke nageltrucks hier niet zullen baten}

*slaap zacht*

Wat kan het fenomeen examens toch zo verschrikkelijk saai zijn!
Ookal ben je eindelijk tot het punt gekomen waar je kan kiezen voor de richting met de vakken die je dit maal ECHT tof vind, die twee maand isolatie die je ervoor moet opofferen zijn een waarlijke ontbering!
En dit is het moment waar het fenomeen weblog optreedt:  jezelf nog meer in je zelfdestructie doen opgaan (of zou het ten onder zijn?): een reden te meer om niet aan de nakende examens en de leerstof die voor je ligt te moeten denken...
 
Daarom heb ik nu ook een MSN webspace! :o)
 
 
 
 
 

Onder dit motto verklaar ik mn blogje voor geopend!!